Altijd op dieet, mijn strijd tegen overgewicht

Body
altijd op dieet, mijn strijd tegen overgewicht

Als klein kind was ik al aan de dikke kant. Mijn moeder kreeg bijvoorbeeld van de schoolarts te horen dat ik te dik was en dat daar wat aan gedaan moest worden. Ik moest op dieet.

 

Als ik foto’s uit die tijd zie valt dat allemaal nog wel mee. En dan wens ik dat ik nooit in mijn leven aan een dieet was begonnen. Want dat heeft naar mijn mening het probleem alleen maar verergerd.

 

Toen ik klein was moest ik dus al op mijn voeding letten en dat is nooit meer anders geworden.

 

Door de jaren heen werd ik steeds dikker en op mijn elfde ging ik voor het eerst naar een dietiste. Daar kreeg ik een dieet van voorgeschreven. En daar hield ik me aan. Het probleem was alleen dat ik nauwelijks afviel. Dus werd ik steeds wanhopiger want ik voelde me gigantisch dik.

 

Dat was niet zo, het viel allemaal best wel mee. Ik was wat mollig maar zeker niet dik. Maar als je dat al jaren te horen krijgt dan ga je dat geloven. Ik schaamde me erg voor mijzelf en mijn lichaam en wilde er wanhopig graag wat aan doen.

 

Dus toen ik dertien was ging ik op mijn eerste crash dieet van 800 kcal per dag. Achteraf weet ik dat dat super slecht was. Ik was nog in de groei en mijn lichaam was in ontwikkeling. Dus ik had dat nooit moeten doen. Maar goed, ik deed het wel en dacht maar over één ding na en dat was slank worden.

 

Ik kampte natuurlijk  in die tijd ook al met mijn autisme en als gevolg daarvan had ik een depressie ontwikkeld. Maar in mijn ogen was mijn ‘dikke’ lichaam de schuld van alles. Alles wat niet goed liep in mijn leven lag aan het feit dat ik mij niet kon beheersen en teveel at.

 

Het crash dieet waar ik aan begon was door mijzelf in elkaar geflanst. Met behulp van een kcal tabel had ik uitgerekend wat ik ongeveer kon eten voor 800 kcal en dat deed ik vervolgens. Ik at natuurlijk helemaal niet gezond maar daar hield ik geen rekening mee. Als ik maar afviel dan was het goed..

 

In die tijd zat ik op de middelbare school en moest ook nog elke dag bij elkaar zo’n 40 km fietsen. Dus beweging had ik ook. Door mijn klasgenoten werd ik raar aangekeken dat ik maar één boterham mee naar school nam. Maar ik had het er allemaal voor over. En afvallen deed ik. Trots dat ik was. Nu zou alles beter worden.

 

Maar dat was natuurlijk niet zo. Mijn lichaam werd dunner maar mijn depressie ging niet weg. Ik bleef mijzelf vergelijken met anderen. En zij waren zo anders dan ik. Dus bleef ik mijzelf abnormaal voelen. Anders dan anderen.

 

Op een gegeven moment hield ik mijn strenge dieet niet meer vol en ging ik weer normaal eten. En helaas ik kwam in rap tempo weer aan. En het erge is dat ik dikker werd dan voor het dieet.

 

Zo ging dat jarenlang door. Ik heb werkelijk ieder dieet wat mij maar onder ogen kwam uitgeprobeerd. Ik had stapels boeken over allerlei diëten. Ik ging hardlopen, fietsen, wat ik ook maar kon bedenken om slank te worden.

 

En elke keer dat ik op dieet ging lukte het me om af te vallen. Maar elke keer als ik stopte werd ik weer dikker dan voorheen.

 

Ik kon de balans niet vinden om het gewicht wat ik behaalde vast te houden. En gebruikte erg ongezonde manieren om af te vallen. Mijn verhouding met eten is in die jaren totaal verstoord geraakt. En dat is nooit meer goed gekomen.

 

dieet, mijn strijd tegen overgewicht

Hoe het nu is!

Nog steeds is eten een obsessie voor mij. Als ik op dieet ga (wat ik nog steeds doe) dan heb ik het gevoel alsof ik goed bezig ben. Ik denk overal en altijd aan eten. Als ik niet op dieet ben dan eet ik de hele dag door. Ik heb al lang geen verzadigingsgevoel meer.

 

Ik gebruik eten als een soort van beloning als ik aardig voor mijzelf wil zijn. Als ik mij rot voel ga ik eten, maar als ik mij heel goed voel óók. Ik ben altijd op zoek naar iets te eten. Dit was vroeger helemaal niet zo. Toen at ik heel normaal. Maar omdat ik altijd maar te horen kreeg dat ik te dik was, heb ik het mijzelf heel moeilijk gemaakt. En ben ik de balans volledig kwijt geraakt.

 

Misschien kreeg ik wel helemaal niet zo vaak te horen dat ik te dik was, maar vond ik het gewoon erg om te horen en bleef het hangen. Ik was en ben erg gevoelig voor kritiek. En omdat ik al anders was dan anderen wilde ik tenminste hierin normaal zijn.

 

Conclusie: Ik had nooit op dieet moeten gaan. Want ik was echt niet te dik. Hooguit wat aan de zware kant. Het is van kwaad tot erger geworden helaas. Ik vind dat een kind een kind moet zijn en zich niet moet bezig houden met hoe hij of zij er uit ziet. Daar heb je de rest van je leven nog voor.

 
In 2004 heb ik een vermageringsoperatie ondergaan. En die operatie is een succes. Maar daarover vertel ik een andere keer meer.

Previous Story
Next Story

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply