Huilen, ik schaam mij dood

Life, Mind
Huilen, ik schaam mij dood. Waarom ik in huilen uitbarste

Soms kun je je emoties niet onder controle houden. Dit overkwam mij niet zo heel lang geleden. Over het algemeen hoef ik bijna nooit te huilen. Dat komt door de antidepressiva die ik slik. Hierdoor raak je nogal afgestompt of vlak.

 

Eigenlijk ben ik nooit echt super blij maar ook niet erg verdrietig. Over het algemeen vind ik het wel prettig dat ik niet zo’n emotioneel mens ben door de medicatie. Misschien ook omdat ik eigenlijk niet meer beter weet, ik slik al jaren en jaren medicijnen, en het houdt mijn depressies in bedwang.

 

Deze keer was het anders, ik voelde de spanning opbouwen en werd steeds verdrietiger.
Zoals ik al eerder heb geschreven neem ik sinds kort deel aan een gespreksgroep voor vrouwen met de diagnose autisme. En hier gebeurde het dat ik in huilen ben uitgebarsten.

 

Het viel mij op dat deze vrouwen stuk voor stuk zo goed kunnen verwoorden wat ze willen zeggen. En ook behoorlijk makkelijk (althans zo lijkt het) het woord nemen in de groep. En dat is iets wat mij niet lukt of wat ik niet kan.

 

Waarom kan ik dit niet?

In een groep voel ik mij over het algemeen niet op mijn gemak. Het hele sociale gebeuren gaat boven mijn pet. Wanneer kun je wel wat zeggen? Wanneer neem je het woord? Kom ik niet raar over? Wat zullen ze van mij denken? Ben ik niet te stil? Of zeg ik juist teveel? Dit zijn waarschijnlijk nog de resten van mijn sociale fobie die ik jaren geleden had.

 

Het is ook zo dat ik niet kan inschatten wat anderen er nou van vinden als ik wat zeg. Dit probeer ik aan te voelen en dat lukt mij niet. Dus áls ik al wat zeg, dan heb ik sowieso het idee dat dat raar gevonden wordt. En ik kan niet aanvoelen of deze inschatting juist is of niet. Daarom zeg ik vaak maar niks en durf ik ook gewoon niet meer.

 

Terwijl iedereen aan het praten was, zat ik mij af te vragen waarom dit mij niet lukte. Ik was op dat moment volledig geblokkeerd en voelde me behoorlijk inadequaat.

 

Op een gegeven moment werd er aan mij gevraagd wat ik er van vond en toen begon ik  spontaan te huilen. Het verdriet van jaren kwam naar boven.

 

Om mij heen zie ik anderen zo makkelijk met mensen omgaan. En ook zo makkelijk praten en kletsen. Dat wil ik ook! Maar door mijn terughoudendheid en onzekerheid lukt mij dit niet. Hierdoor voel ik me dus erg anders dan anderen. Ik verbind er een waarde-oordeel aan en voel mij zelf dus minderwaardig.

 

Omdat ik begon te huilen moest ik natuurlijk uitleggen waarom. Ik heb in de groep vertelt dat ik het zo bewonderde als mensen dit wel kunnen en dat ik me zoveel minder voelde dan hen. En dat luchtte op. De spanning die ik had opgebouwd kon er uit. Volgende keer is het denk ik makkelijker om wat te zeggen in de groep, want ze weten nu dat ik dit moeilijk vind.

 

Ik denk dat ik eigenlijk had verwacht dat in een groep autisten er meer mensen zouden zijn die het moeilijk vinden om het woord te nemen, of in te schatten wanneer ze wel of niet iets kunnen zeggen. Maar wéér bleek ik de stille van de groep te zijn en ik ging nog huilen ook. Ik schaam mij dood.

 

Eigenlijk dacht ik dat ik door de jaren heen hier makkelijker in geworden was. Want het viel mij niet meer zo op, omdat ik alleen nog maar in vertrouwde situaties kwam, waar ik wel min of meer goed functioneer.

 

Nu, in deze vreemde situatie werd ik dubbel en dwars met mijzelf geconfronteerd en bleek dat ik nog steeds blokkeer. Dat vind ik zeer teleurstellend.

 

Ook baart mij dit zorgen voor de toekomst, omdat ik op zoek wil naar een betaalde baan. Stel je voor dat ik daar begin te huilen omdat ik sociaal gezien niet goed functioneer. Dat kan toch niet!

Ik vraag mij eigenlijk af of er ook mensen met autisme (Asperger) zijn die net als ik het ook moeilijk vinden om te praten of kletsen?

Previous Story
Next Story

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply