Mijn grootste angst…en mijn dwangstoornis

Mind
mijn grootste angst en mijn dwangstoornis via mindbodylife.nl

Als kind al had ik last van allerlei angsten. Dit monde uit in een hele grote angst, waardoor ik uiteindelijk een dwangstoornis ontwikkelde. Toen ik een jaar of 17 was kreeg ik last van de dwangstoornis. Daarvoor deed ik allerlei dingen al wel volgens bepaalde rituelen en moest alles op een bepaalde manier. Maar dit had meer te maken met mijn autisme (achteraf gezien).

 

Maar toen ik 17 was begon ik echt last te krijgen van bepaalde rituelen en de dingen die op een bepaalde manier moesten. Bijvoorbeeld ‘s avonds voor ik naar bed ging moest ik een soort van afklop ritueel doen. Ik moest (en dit heb ik nog steeds) op een bepaalde manier afkloppen dat er wat met mijn familie zou gebeuren. Dit moest ik 3 x 3 x 3 keer herhalen anders was het niet goed. Terwijl ik dit deed moest ik een rijtje in mijn hoofd opzeggen en dit ook zoveel keer herhalen. Daarna was het goed en kon ik gaan slapen.

 

Ook moest ik dingen recht leggen. De tv gids en afstandbediening lagen bij ons altijd op de tv. Op een gegeven moment moest dit ineens recht liggen. En dan was het niet snel goed. Ik kon zo een kwartier voor de tv staan om het recht te leggen. Onderwijl riepen mijn familieleden dat ik voor de tv weg moest gaan. Waardoor het nog moeilijker en stressvoller werd om het recht te leggen.

 

Zo ontwikkelde ik steeds meer vreemde dingen en op het laatst was ik hier gewoon hele dagen mee bezig. Het sloop er steeds meer in. Ik moest mijn gróótste angst, dat er wat met mijn familie zou gebeuren, zien te onderdrukken. En dit deed ik door middel van dwanghandelingen. Het breide zich uit op allerlei gebieden en ik wist niet wat ik moest doen om het te stoppen.

 

Op mijn tweeëntwintigste ben ik min of meer ingestort. Ik begon te huilen en bibberen en kon hier gewoon dagenlang niet meer mee op houden. Dit instorten kwam niet alleen door mijn dwangstoornis maar ook omdat ik al jaren en jaren depressief was. Ook had ik een sociale fobie en durfde al een half jaar lang geen mensen (behalve mijn familie) meer onder ogen te komen. Dus ik zat bijna alleen maar in huis, tussen vier muren.
Ik was één en al angst en ellende.

 

Toen heeft mijn moeder gelukkig ingegrepen en me naar de huisarts gebracht en hulpverlening ingeschakeld. Ik kwam toen voor het eerst voor mijn eigen problemen in aanraking met hulpverlening. Daarvoor was ik al wel bij hulpverlening geweest maar was het meer voor het gezin en voor mijn jongste broertje.

 

Na driekwart jaar in een soort inzichtgevende dagtherapie te zijn geweest was ik zo mogelijk er nog erger aan toe. Mijn dwang was nog erger geworden, sociaal gezien durfde ik nog steeds niks, en ik wilde alleen nog maar dood. Achteraf gezien is dit soort therapie waarschijnlijk helemaal niet goed voor mij geweest.

 

Vervolgens werd ik op de crisisafdeling van een psychiatrische instelling opgenomen. Hier ben ik meer dan negen maanden geweest, die eerste keer. Ik ben nog vele malen kortdurend opgenomen geweest.

 

Na die negen maanden waren mijn problemen zeker niet verdwenen maar ik was wel wat tot rust gekomen. Mijn dwangstoornis bleef zich gewoon in volle hevigheid aandienen. Wel fluctueerde het in hevigheid door de jaren heen. In hele stressvolle periodes was het erger dan in wat rustigere periodes. Maar het was nooit weg.

 

Hoe gaat het tegenwoordig met mijn dwangstoornis

Ik heb er nog steeds last van tegenwoordig. En ik weet nu dat het waarschijnlijk ook niet meer weg zal gaan. Maar ik kan er mee leven. Op een gegeven moment heb ik leren te accepteren dat het zo is en zo zal blijven. Alleen hierdoor al nam mijn dwangstoornis iets in hevigheid af.
Het is nog steeds zo dat in periodes van stress het erger is en soms is het heel vervelend en frustrerend. Maar ik weet ook dat er goede periodes zijn en dat er mee te leven valt.
Ik ben er gelukkig tegenwoordig niet meer de hele dag mee bezig. De dwang concentreert zich rond het tijdstip dat ik naar bed ga. En als ik moet poetsen in huis dan houd ik niet meer op.

 

Poetsen is dus iets waar ik gelukkig hulp voor heb, want het lukt me gewoon nauwelijks zelf.
Verder ben ik nogal langzaam in bepaalde dingen omdat ik overdreven perfectionistisch ben door mijn dwang. Ook daar leer je mee omgaan.
Bijvoorbeeld iets als aardappels schillen, duurde vreselijk lang bij mij, want dat moest perfect. Mijn oplossing is: ik kook en eet gewoon de aardappels met schil en al.

 

Ook helpt het, dat ik tegenwoordig heel veel leuke bezigheden heb. Dat geeft afleiding en ik hou minder tijd over om met mijn dwang bezig te zijn. Plus het maakt dat ik minder gestrest ben waardoor mijn dwang ook weer minder is. Bovendien weet ik tegenwoordig dat ik asperger heb, waardoor ik ben opgehouden te vechten tegen mijn beperkingen die door mijn asperger komen. Dat geeft rust in mijn hoofd en dat is weer goed voor mijn dwangstoornis.

 

Conclusie: Mijn dwang gaat niet meer over, maar er valt mee te leven. Wel moet ik oppassen dat het niet in volle hevigheid terugkomt in stressvolle periodes. Het blijft een valkuil. De overdreven angst dat er wat met mijn geliefden gebeurt, die blijft in volle hevigheid aanwezig maar ik hoef het gelukkig niet altijd meer met dwanghandelingen te bezweren.

 

Ik heb weleens gehoord dat iedereen wel bepaalde dwanghandelingen of rituelen heeft. Maar pas als je er hinder en last van ondervindt is het een stoornis.
Heb jij misschien ook last van bepaalde dwang en zit het je in de weg? Ik ben erg benieuwd!

Previous Story
Next Story

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    Eleonora
    12/01/2017 at 23:05

    Ik heb ook een dwangstoornis sinds ik 17 ben en ik heb het nou al meer dan een halfjaar het begon zo klein en eindigt steeds groter soms heb ik een goede dag en heb ik met mijn handelingen geen probleem maar op een slechtte voel ik me zo rot en wil niks lukken. Ik kan met mijn routine naar bed wel anderhalfuur bezig zijn en word er soms echt gek van ben al bij de huisarts geweest en hij heeft me doorgestuurd naar de psycholoog maar ik sta al bijna 3 maanden op de wachtlijst ik ben dus ook opzoek naar lotgenoten omdat die zo weinig te vinden zijn…ik hoop dat ik snel hulp krijg want het leven is nu al lastig en ik ben nog niet eens volwassen…

    • Reply
      Jara
      12/01/2017 at 23:54

      Hallo Eleonora, ik denk en hoop dat er op jouw leeftijd nog een heleboel aan te doen valt, met de juiste hulp.
      Je schrijft dat je er nu meer dan een half jaar last van hebt, dan ben je er gelukkig snel bij om hulp te zoeken.
      Ik hoop voor je dat je die hulp ook snel krijgt, het is heel vervelend dat ze je zo lang op een wachtlijst zetten. Want hoe sneller je hulp krijgt, hoe beter.
      Lotgenoten zijn er op zich genoeg, je zult je er over verbazen. Maar het is fijn om iemand te vinden die je begrijpt.

    Leave a Reply