De psychiatrie en ik!

Life, Mind
Hoe mijn leven m.b.t. de psychiatrie is verlopen...

Ik loop al jaren rond in het wereldje van de psychiatrie. Hier wil ik in het kort vertellen hoe mijn leven m.b.t. de psychiatrie is verlopen.
Dit is toch best een lang verhaal geworden. Daarom heb ik het in twee delen opgesplitst. Dit is het eerste deel, het volgende deel volgt binnenkort.

 

Wie had ik kunnen zijn en wie ben ik geworden?

Ik had een gewone vrouw kunnen zijn met een aantal kinderen, een man, een baan, een hypotheek. Ik had evengoed een chronisch psychiatrisch patiënt die in een instelling woont kunnen zijn. Beide wegen heb ik bewandeld en ben ergens in het midden uitgekomen.

 

Ik heb autisme en die diagnose is pas laat in mijn leven gesteld. Door de jaren heen heb ik verschillende diagnoses gehad. Diagnoses waar ik het nooit mee eens kon zijn, tot de diagnose autisme spectrum stoornis werd gesteld.
Eindelijk kon ik mij zelf herkennen in mijn diagnose. Dit is wat ik heb en dit is een deel van wie ik ben.

 

Toen ik nog jong was ben ik in behandeling gegaan. Voornamelijk omdat ik het huis niet meer uit durfde en geen mens meer onder ogen kon komen. Ook had ik last van een dwangstoornis.
De hele dag was ik dingen aan het recht leggen en gedachtes of uitspraken aan het afkloppen. Ik was ook nog vreselijk depressief en zag het leven niet meer zitten.

 

Hoe en waarom dit alles zich ontwikkeld had wist ik niet. Het was gewoon zo en het moest veranderen zodat ik verder kon met mijn leven. Mijn moeder belde het toenmalige RIAGG en zij verwezen mij door naar een intensieve dagbehandeling van vijf dagen per week.

 

Zo begon mijn ‘carrière’ in de psychiatrie. De intensieve dagbehandeling was geen succes.
Ik had gedacht deze therapieën 6 maanden lang te volgen en dan een nieuw mens te worden.
Alles zou beter zijn en ik zou mij eindelijk ‘normaal’ voelen. Geen dwang meer, geen depressies meer. Mijn leven zou kunnen beginnen.

 

Helaas! Na 6 maanden intensieve dagbehandeling was ik nog depressiever en nog dwangmatiger. Ik werd opgenomen in een psychiatrische kliniek en werd officieel gediagnosticeerd. Ik kreeg de diagnose persoonlijkheidsstoornis NAO.

 

Na 9 maanden mocht ik de kliniek verlaten. Niet omdat ik beter was, maar omdat ik eigen woonruimte had gevonden en niet meer terug naar mijn ouders ging.
De eigen woonruimte bleek helaas ook geen succes. Ik was zo depressief dat ik niet voor mijzelf kon zorgen en ik wist niet hoe ik mijn leven moest leven. Vrienden had ik niet, alleen een aantal kennissen van de vólgende dagbehandeling waar ik aan was begonnen.

 

Deze dagbehandeling bestond niet uit intensieve therapieën maar voornamelijk uit knutselen en de dag door komen. Daarnaast kreeg ik nog twee keer per week een uurtje gesprekstherapie en een uurtje muziektherapie.
Ik werd geacht te praten in de gesprekstherapie. En dat kon ik helaas niet. Ik kan niet over mijn gevoelens praten en ben altijd al stil en teruggetrokken geweest.

 

Praten kon ik niet…

Omdat er niks uit mij kwam (alleen als mij wat gevraagd werd) werd er gedacht dat dit onwil van mij was. Ze dachten dat ik expres niks zei. Maar ik wist werkelijk niet wat ik moest zeggen.
En ik wist ook niet hoe ik moest duidelijk maken dat dit geen onwil was maar machteloosheid.
De therapie werd stopgezet tot ik bereid was om te praten. Ik mocht alleen nog maar knutselen tot het mijn strot uitkwam.

 

Na een aantal jaren knutselen en niks verder komen, werd er gereorganiseerd bij de dagbehandeling. Er waren vele mensen die er al jaren kwamen, en dat moest anders.
Er moesten mensen weg.

 

Ik had wel eens in mijn armen gekrast uit pure onmacht en omdat ik gewoon niet meer wist wat ik moest met mijzelf. Dit stelde eigenlijk niet zoveel voor. Maar daardoor plakten ze me de diagnose borderline op. In die tijd was de diagnose borderline een contra-indicatie voor behandeling. Dus toen was ik officieel uitbehandeld en kon ik vertrekken.
Omdat ze mij niet helemaal aan mijn lot konden overlaten kreeg ik een sociaal psychiatrisch verpleegkundige toegewezen waar ik één keer in de zoveel weken een gesprek mee kon hebben. En ik kreeg arbeidsmatige dagbesteding in de vorm van brieven en folders vouwen e.d.

 

Dit was het eerste deel van mijn verhaal m.b.t. de psychiatrie. Binnenkort volgt het tweede deel….

 

Update: Deel 2 staat inmiddels  online en vind je HIER!

Previous Story
Next Story

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply