Maak jij je ook zoveel zorgen?

Mind
Je altijd zorgen maken en wat je er aan kunt doen. via mindbodylife.nl

 

Je altijd zorgen maken en wat je er aan kunt doen.

Iedereen maakt zich wel eens zorgen, maar wat als je je bijna altijd zorgen maakt? Wat moet je doen als je je altijd afvraagt of iets wel goed zal gaan, en je gaat piekeren hierover.

 

Dit piekeren en zorgen maken komt voort uit angst voor het onbekende. Mensen willen graag de boel onder controle houden. Maar het leven is onvoorspelbaar en dus oncontroleerbaar.

 

Vroeger maakte ik mij over van alles en nog wat zorgen. Wat zou er gebeuren als…. Of hoe zou mijn reactie zijn op…. Hele nachten was ik aan het piekeren over wat ik de volgende dag op school tegen een bekende zou zeggen. Hoe ik kon voorkomen dat ik niet aardig gevonden zou worden? Hoe ik kon voorkomen dat ik faalde? Ik maakte me zorgen over wat mensen van mij vonden en hoe ze mij zagen. Maar ook over praktische zaken zoals: op tijd komen en of ik mijn huiswerk wel af zou krijgen etc. Eigenlijk over alles maakte ik mij zorgen.

 

Ook later toen ik al lang van school was bleef ik mij zorgen maken over van alles en nog wat.
Nachten lang lag ik wakker hiervan. En ik bedacht allerlei doemscenario’s en hoe ik dan zou reageren. Ik probeerde alles wat er eventueel zou kunnen gebeuren te bedenken. Ook bedacht ik dan verschillende soorten oplossingen hiervoor.

 

Waar ik mij het meeste zorgen over maakte!

Het meeste zorgen maakte ik mij over sociale situaties die zich voor konden doen en wat mensen van mij vonden.
Ik wist gewoon dat ik niet zoals anderen was in sociale situaties en daar begon ik mij steeds meer voor te schamen. Want ik wilde heel graag zoals anderen zijn. Ik wilde niet de vreemde eend in de bijt zijn. (Achteraf gezien komt de sociale onbeholpenheid door mijn autisme (asperger) en misschien ook voor een gedeelte door faalangst) Ik dacht ook dat iedereen aan mij kon zien dat er wat mis met mij was. Dus dit alles was altijd een reden tot zorgen maken en doemscenario’s bedenken. Zo ontwikkelde ik langzamerhand een soort van sociale fobie.

 

Op mijn tweeëntwintigste werd ik ontslagen uit mijn toenmalige baan. Ik werkte in een winkel. Dit was totaal ongeschikt werk voor mij, want als je ergens met mensen moet kunnen omgaan dan is het wel in een winkel. Dit werd niet als directe reden van mijn ontslag gegeven, maar iedereen wist gewoon dat deze baan niet passend was, en dat met mensen omgaan een heel zwak punt was bij mij. Toen kwam ik dus thuis te zitten, en durfde ik niet meer naar buiten, want daar moest ik mensen onder ogen komen.

 

Dat je in je hoofd altijd met het sociale gebeuren bezig bent, en je er zorgen over maakt, dat helpt niet mee om het beter te laten worden. Wat helpt dan wel? Want uiteindelijk is mijn sociale fobie min of meer over gegaan.

je atijd zorgen maken of piekeren. via mindbodylife.nl

Wat kun je doen?

Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is tóch maar naar buiten gaan en mensen onder ogen komen ondanks dat de angst erg groot was. Ik ben in groepstherapie gegaan waar ik natuurlijk dagelijks mensen ontmoette. En ik realiseerde mij op een gegeven moment, dat de scenario’s die ik in mijn hoofd bedacht, stukken erger waren dan de werkelijkheid.

 

Afleiding zoeken van het zorgen maken, heeft mij ook geholpen. Elke keer als ik ging piekeren ging ik actief afleiding zoeken. Dat doorbrak een beetje het cirkeltje van de angst voor het onbekende. Ik gunde mijzelf geen tijd meer voor de vele scenario’s die ik kon bedenken.

 

Ik bedacht mijzelf ook dat de situaties die ik in mijn hoofd uitdacht, toch in werkelijkheid altijd anders liepen. Daardoor kon ik op een gegeven moment bedenken dat ik daar geen energie meer aan wilde verspillen. Ik kon het enigszins loslaten.

 

Ook ging ik als ik merkte dat ik aan het piekeren was, heel hard in mijn hoofd STOP roepen. Wat mij dan uit mijn piekergedachtes haalde.

 

En wat mij ook geholpen heeft is een therapeut die mij consequent elke week hielp met relativeren. Ik heb erg veel moeite om zelf te relativeren en hij heeft mij daar erg goed bij geholpen.

 

Ik ben meer gaan letten op wat ik wél kan en wat ik wél heb. Dit helpt om dankbaarder in het leven te staan en je te focussen op positievere zaken.

 

Hoe gaat het nu?

Ik kan nog steeds niet aanvoelen wat mensen nou van mij vinden, en of ik raar gevonden word.
Ook weet ik nog steeds niet goed wat ik tegen mensen moet zeggen. Maar het is gewoon minder belangrijk geworden wat mensen van mij vinden.

 

Ik weet nu dat ik in sociaal opzicht altijd moeite zal houden. En dat heb ik min of meer geaccepteerd. Dit betekent niet dat ik het niet graag anders zou hebben gezien. Maar asperger gaat niet over dus kan ik het maar beter accepteren.
De diagnose betekent ook dat ik mij minder zorgen maak over sociale situaties. Ik kan er weinig aan veranderen dus waarom zou ik me daar van te voren al zorgen over gaan maken. Het loopt tóch altijd anders dan ik kan bedenken. Plus ik heb mijzelf meer geaccepteerd waardoor dat wat anderen van mij vinden ook minder belangrijk wordt.
Toch zal het wel niet helemáál overgaan. Want stiekem vind ik het nog wel een klein beetje belangrijk, maar ik maak mij een stuk minder zorgen hierover.

 

Maak jij je ook wel eens overdreven zorgen? Of ben je altijd aan het piekeren? Ik hoor graag van je!

Previous Story
Next Story

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply